پیدا





روز بزرگداشت خواجه شمس الدین محمد

درخواست حذف اطلاعات

20 مهرماه، روز بزرگداشت حافظ نام گذاری شده است. خواجه شمس الدین محمد بن بهاالدین حافظ شاعر بزرگ سده هشتم (حدود 727-792 هجری قمری برابر با 706-769 هجری شمسی) از شاعران نامدار ایرانی محسوب می شود. این شاعر بلند مرتبه علوم و فنون را در محفل درس ان زمان فراگرفت و در علوم ادبی، پایه ای رفیع یافت. به ویژه در علوم فقهی و معارف الهی تامل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت گوناگون از بر داشت. دیوان حافظ مشتمل بر حدود ۵۰۰ غزل، چند قصیده، دو مثنوی، چندین قطعه و تعدادی رباعی است. دیوان حافظ به اشکال و شیوه های گوناگون، به زبان فارسی و دیگر زبان های جهان منتشر شده است. دیوان حافظ از پرفروش ترین و پرن رین کتاب ها به شمار می آید. این کتاب زینب بخش خانه همه ایرانیان است. تفال زدن به حافظ کار مرسومی است و علاقه مندان بسیاری دارد. دیوان حافظ به مناسبت های مختلف جشن و شادی در سرزمین پارسی سر سفره عید و شب یلدا همراه تمام ایرانیان است. آرامگاه حافظ در شهر شیراز از جاذبه های مهم گردشگری محسوب می شود و در فضای آرام و سرسبز میزبان دوستداران حافظ است. دیوان حافظ، بی نهایت تجدید چاپ شده و توسط ناشران مختلف در شکل و شمایل متنوع و با قیمت های متفاوت در قالب کت فا با تصاویر نگارگری بی نظیر تا قطع جیبی منتشر شده است. ی درباره این شاعر بزرگ می فرمایند : «همه قشرها از عرفای مجذوب جلوه های الهی تا ادیبان و شاعران خوش ذوق، تا مردم معمولی، هرکدام در حافظ سخن دل خود را یافته و به زبان او شرح وصف خود را سروده اند؛ شاعری که لفظ و معنا و قالب و محتوا را با هم به اوج رسانده است و در هر مقوله ای زبده ترین و موجزترین و شیرین ترین گفتار را دارد» در میان غزلیات حافظ اتی به چشم می خورد که تداعی کننده ضرب المثل های ادب پارسی است: «آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است/ با دوستان مروت با دشمنان مدارا» «همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی/به پیام آشنایان بنوازد آشنا را» «تو پنداری که بدگو رفت و جان برد/حسابش با کرام الکاتبین است» «هر گه که دل به عشقی دهی خوش دمی بود/در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست» «هر وقت خوش که دست دهد مغتنم شمار/ را وقوف نیست که انجام کار چیست» «گرت چو نوح نبی صبر هست در غم طوفان/بلا بگردد و کام هزار ساله برآید» «طی مکان ببین و زمان در سلوک شعر/کاین طفل، یک شبه ره ی اله می رود» «به صفای دل رندان صبوحی زدگان/بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند» آورده اند که... شب چهلم حافظ در یادگیری علوم و سرودن اشعار دچار مشکل بود، لذا نذر نمود که به مدت چهل شب به عبادت بپردازد تا حاجت روا گردد، آنگاه با خلوص چهل شبانه روز به ریاضت و عبادت پرداخت. در شب چهلم بر اثر خستگی فراوان به ح نیمه هوشیار فرو رفت. او المؤمنین را در هیبت سقایی دید که جام آبی را به او تعارف می کند، حافظ از آن آب جرعه ای می نوشد و سپس می بیند که کلمات زیبای قرآنی در برابر چشمانش رژه می روند و آن آب جرعه ای از دریای علم و دانش و ادب بوده است. حافظ در اتش اشاره ی صریحی به این داستان دارد و می گوید: «دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند/ وندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند» ات قرآنی حافظ در اشعارش، داستان های زیادی را به ویژه از قرآن نقل می کند؛ آن هم در اتی بسیار کوتاه. یعنی گاه حتی با یک بیت، اشاره مستقیم دارد به داستانی قرآنی؛ به نمونه های زیر دقت کنید: «یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور»؛ یا «عزیز مصر به رغم برادران غیور / ز قعر چاه برآمد به اوج ماه رسید» که اشاره مستقیم به داستان حضرت یوسف دارد. «ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند/چون تو را نوح است کشتیبان ز توفان غم مخور» که اشاره به داستان حضرت نوح دارد.